Home Column van Marcel Een blij gezicht opent alle harten

Een blij gezicht opent alle harten

DELEN

Bij mijn oma in de keuken hing altijd een tegeltje met de spreuk: Een blij gezicht opent alle harten. Zij geloofde oprecht dat een positieve instelling zorgt voor een positieve respons. Volgens mij had ze gelijk.

Hakim Zyech is de meest getalenteerde voetballer op de Nederlandse velden. Hij kan medespelers vrij voor de keeper zetten. Hij heeft een geweldig schot in het linkerbeen. Zijn inzicht is fenomenaal en op de inzet van de Marokkaan uit Dronten is niets aan te merken. Toch lukt het hem maar niet om populair te worden. En mogelijk wil hij dat niet eens. Daar heeft Hakim Zyech niet voor gekozen.

Hakim Zyech heeft voor Marokko gekozen. Hij gaat wél naar het WK. Dat betekent heel wat voor hem, voor zijn familie en voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Maar dat betekent ook wat voor de Nederlandse gemeenschap in Nederland. Want als je als jochie uit Dronten niet kiest voor het land waar je bent geboren, zegt dat iets over hoe je over dat land denkt.

Ik ben geen Marokkaan, ik kan me niet inleven in hoe gediscrimineerd je dan wordt in het dagelijks leven en in hoe verongelijkt je daarvan wordt. Maar dat het boosmakend is, maakt Zyech wel duidelijk. Er kan geen lachje van af. Zelfs niet na de prachtigste goal, na de meest zwaarbevochten overwinning, na de strakste pass. Altijd maar verongelijkt.

En dat, Hakim, maakt je niet geliefd bij ons, botte Hollanders. Je schiet ze er wel in, maar niet voor de supporters, jij kan geweldig voetballen, maar doet dat niet voor de club. En dát is de aanleiding voor de fluitconcerten. Voor jou zijn de supporters een noodzakelijk kwaad, niet meer dan decor voor jouw toneel.

Uiteindelijk betalen die supporters jouw salaris en bepalen ze hoe hoog jouw voetbalplafond reikt. Als niemand kijkt is er geen grond voor profvoetbal. Als de stadions leeg zijn is er niks aan. De mensen willen zich vereenzelvigen met hun helden. Zo’n held kan jij zijn, maar daar moet je wel voor open staan. Daar horen interviews bij, handtekeningen uitdelen en zo nu en dan een beetje interactie met het publiek op de tribunes.

Natuurlijk zitten er mafkezen, racisten en zuurpruimen in de Arena. Voor hen zul je het nooit goed doen. Maar het barst ook van de voetbalfans, die willen genieten van mooie acties. Die komen voor jou. Het zou leuk zijn als je eens aan die gewone tribuneklanten denkt. Juich eens mee als een ploeggenoot scoort! Lach eens als het zo uitkomt. Daar word je alleen maar vrolijker van. Vraag het maar aan mijn oma.