Helden

Heldenverhalen hebben altijd twee kanten. De strijder voor het goede verslaat het kwaad op heroïsche wijze en oogst daarmee eeuwigdurende bewondering. Hij wordt bewierookt en aanbeden. Zijn daden worden door latere generaties nog eens extra aangedikt, waardoor de held een welhaast goddelijke status krijgt. Op dat principe zijn heel wat films en series gebaseerd.

Maar wat als je aan de andere kant staat, als jij behoort tot de verslagenen. Dan vind je de held van zo’n verhaal niet zo geweldig.

Zo kan iedereen van een zekere generatie zich nog de goal van Johan Cruijff herinneren toen hij terugkwam bij Ajax in december 1981, de stift tegen Haarlem. ‘Een weergaloze boogbal’ volgens de commentator. Daarmee verdiende ‘De Verlosser’ respect van alles en iedereen. Maar aan de andere kant, hoe zal Haarlem-keeper Edward Metgod zich gevoeld hebben elke keer als dat doelpunt op tv vertoond werd? Hij werd vernederd en wordt daar tot in lengte van dagen aan herinnerd.

In Spanje loopt een voetballer rond voor wie dit ook geldt. Andrés Iniesta heet-ie. En hij kan een aardig balletje trappen, getuige zijn erelijst. Hij heeft tot nu toe 637 wedstrijden gespeeld voor Barcelona, waarin hij 56 keer scoorde. Hij werd acht keer kampioen van Spanje, titel nummer negen is aanstaande. Hij won zes keer de beker en zeven keer de supercup. Er staan vier Champions League-bekers op zijn schoorsteenmantel, drie UEFA Super Cups en drie trofeeën voor het wereldkampioenschap voor clubteams.

Allemaal leuk en verdiend, dat vinden wij in Nederland ook mooi. Maar er is één prijs die hij heeft waar wij Hollanders met gemengde gevoelens naar kijken. Die van het wereldkampioenschap voor landenteams in 2010. Robben en de teen van Casillas, waarna Spanje in de verlenging won. Door een goal van Iniesta! Dat doet nog steeds een beetje pijn.

Met dat doelpunt heeft hij zich onsterfelijk gemaakt in Spanje. Iniesta, de grote held. Maar met dat doelpunt dompelde hij Nederland in rouw. Iniesta, de bad guy.

Dit weekend speelde hij zijn waarschijnlijk laatste bekerfinale in Spanje. Naar verwachting gaat Iniesta nog een paar jaartjes naar China om zijn bankrekening nog iets op te vijzelen. Hij scoorde en kreeg vlak voor tijd een publiekswissel. Dat was een kippenvel-momentje. Want wat een respect betuigden de Barcelona-fans én de Sevilla-supporters Iniesta met de staande ovatie die hem ten deel viel. En wat is dat respect terecht. Al heeft hij ons de das omgedaan in Zuid-Afrika, Iniesta verdient alle eer.

Komende zomer is hij voor het laatst te bewonderen in het shirt van Spanje. Hij gaat wél naar het WK. Ik hoop voor hem dat er nog eens zo’n klaterend applaus voor hem zal klinken, als ook zijn carrière als international erop zit. Ik ga voor de tv meeklappen voor de ‘beul van Oranje’.