Ik wil vermaakt worden

U kent dat wel. De zanger, acteur, cabaretier, of waar u ook naar toe ging in het theater komt op en een klaterend applaus barst los. Ik doe daar nooit aan mee. Ik klap niet vooraf. Laat ze me eerst maar eens vermaken. Lukt dat, dan beloon ik ze ruimhartig met mijn applaus.

Datzelfde geldt voor het WK. In deze editie zijn er wel tien ploegen vooraf aangemerkt als favoriet. Tal van voetballers ‘konden wel eens de ster van het toernooi worden’. Maar vooraf is iedereen in vorm. Vooraf kan iedereen kampioen worden. Maar ik klap nog niet.

Tot nu toe, we zijn bij wedstrijd 27 van het wereldkampioenschap, vallen de favorieten zwaar tegen. Maar erger nog, het amusementsgehalte is onheilspellend laag. Halverwege de groepsfase konden alleen Portugal-Spanje en Servië-Zwitserland enigszins bekoren. En Kroatië natuurlijk. De Brazilianen ontsnapten tegen Costa Rica en stelden teleur tegen de Zwitsers, Engeland zwijnde tegen Tunesië en onze zuiderburen hadden wel heel lang nodig om het armlastige Panama op de knieën te krijgen. Frankrijk is niks aan om naar te kijken en uit piëteit met Lionel Messi zeg ik maar niets over Argentinië.

En dan de ‘sterren’ van het mondiale voetbal. Ik had hoge verwachtingen van Davinson Sanchez, ex-Ajax, de stoerste verdediger van Colombia. Maar wat was hij zenuwachtig. Als zelfs Japanners hem al te machtig zijn wordt het niks met hem dit WK. Neymar laat zich wel heel opzichtig vallen, Iniesta heeft na zijn afscheid bij Barcelona de handdoek al geworpen en is al aan het afbouwen in de nationale ploeg. En uit piëteit met Lionel Messi zeg ik maar even niets.

Het toernooi moet nog op gang komen, hoor ik zeggen. Dat zal best, maar als voetballiefhebber wil ik wel íets zien. Het puntje van mijn stoel wil ik gerust bewaren voor de halve finales, nu ben ik al tevreden met mooie passeeracties, lekkere goals en onverwachte steekballen. Waar zijn ze? Waar is het mooie voetbal? Tot nu toe is de Jupiler League een fraaier schouwspel dan dit WK.

Toegegeven, er zijn echt wel wat spelers die iets leuks hebben laten zien. De Serviër Dusan Tadic speelde bij vlagen fantastisch tegen Zwitserland, ik heb genoten van de Australische onverzettelijkheid en de prachtige goal van ex-VVV’er Ahmed Musa tegen IJsland. Ik heb gelachen om de blunder van Willy Caballero, de Argentijnse doelman. O nee, daar zou ik niets over zeggen.

En ik vond het verfrissend dat de scheidsrechter van dienst bij Servië-Zwitserland eens een keertje niet naar de videoarbitrage luisterde toen Mitrovic door twee Zwitsers werd vastgehouden in het strafschopgebied. Het was een zuivere penalty! De uitslag was andersom geweest als hij de bal op de stip had gelegd.

Dat was een overwinning voor het voetbal. Voetbal is een spel waarin fouten gemaakt worden. Soms beslissende. Nu maakte de scheidsrechter er eentje. Zuur voor Servië, maar goed voor het kansspel dat sport nu eenmaal is. Applaus voor Felix Brych!