Home Column van Marcel Mud Masters

Mud Masters

DELEN

Het WK, prachtig hoor. Nationale elftallen die onder de meest ideale omstandigheden de strijd met elkaar aanbinden, daar gaat de liefhebber voor zitten. Niets wordt aan het toeval overgelaten. De schoenen gepoetst, de shirts liggen vers gestreken klaar, het gras is tot op de millimeter perfect geschoren en de volksliederen klinken in Dolby-surround door het stadion.

Maar hoe leuk kan voetbal zijn als de situatie niet te regisseren is. Dat bewezen Willem II en FC Utrecht dit weekend. Een gigantische regenbui veranderde het veld in het Koning Willem II-stadion tot een veredeld zwembad. En dat had invloed op het spel.

Nu kwam het niet meer aan op technisch vernuft en bekeken stiftjes. Nee, er moest gestreden en gebikkeld worden. Wat zullen de voetballers genoten hebben van hun slidings over twintig meter, wat zullen ze gebaald hebben van passjes over zeven meter die in een plas tot stilstand kwamen, wat zal de wasvrouw balen van de ravage die ze aantrof in het materiaalhok.

Als toeschouwer, veilig droog voor de televisie in mijn geval, was het smullen geblazen. Ik zag Klaiber van FC Utrecht smakelijk lachen na een heerlijke glijpartij in de buurt vaan de cornervlag. Ik moest grinniken om de met modder besmeurde koppen van de spelers en ik zag de ironie in de shirtreclame op de ruggen van de Willem II-spelers: Cleanprofs, voor een schone kliko. Er was niets meer schoon!

Maar in het stadion moet het echt feest geweest zijn voor de Tilburgse supporters. Ze zagen hun spelers tot ware helden uitgroeien. In het eerste half uur was FC Utrecht oppermachtig, maar Willem II toonde het karakter wat een ploeg in nood nodig heeft. Met twee fenomenale doelpunten zetten ze nog voor rust een gelijke stand op het bord en in de tweede helft maakte Fran Sol zelfs de winnende goal. Om daarna door te gaan tot de kramp onhoudbaar werd.

Over dertig jaar praten ze in Brabant nog over deze wedstrijd. Ze zullen zich de vrije trap van Thom Haye nog voor de geest kunnen halen. Ze halen herinneringen op aan de omhaal van Kostas Tsimikas die waarschijnlijk zelf ook nooit heeft geweten dat hij dát kon. En ze zullen met bewondering terugkijken op de wedstrijd waarin Fran Sol zich aan kop van het topscorersklassement vestigde.

Zulke omstandigheden zullen we deze zomer niet meemaken in Rusland. Gelukkig maar, zal de FIFA denken. Maar stiekem vind ik dat wel jammer. Zo’n wedstrijd als Willem II-FC Utrecht scheidt namelijk de mannen van de jongens!