Pijn is fijn, jeuk is leuk en bloed moet!

Bij gebrek aan het Nederlands elftal op het WK moeten we op zoek naar andere helden. Dan kom je al gauw uit bij usual suspects als Messi of Neymar. Maar ik zoek het liever in andere sterren: échte kerels, voor wie pijn geen beletsel is om door te voetballen.

Ik kan me Jaap Stam nog herinneren. Hij scheurde zijn ooglid in de wedstrijd tegen Tsjechië op het EK van 2000 na een kopduel met Jan Koller. In de dug-out werden er onverdoofd een paar hechtingen in zijn oog gejast en hup, hij ging het veld weer op. Kijk, dán ben je een kerel.

Wat te denken van de Argentijn Mascherano. In de halve finale van het vorige WK deed hij een ultieme poging om Arjen Robben van scoren af te houden. Met succes, maar daar betaalde hij wel een prijs voor, want de granieten verdediger scheurde zijn anus. Jammer voor ons. Had hij het niet gedaan dan stonden wij in de finale. Maar je moet wel bewondering hebben voor de opofferingsgezindheid en het doorzettingsvermogen van Mascherano. Hij speelde de wedstrijd gewoon uit. Hoe hij de dagen erna het toilet gebruikte zullen we wel nooit weten. Willen we ook
niet.

Soms is het ook gewoon mooi als een speler niet verder kan. Drama in optima forma toen Christiano Ronaldo in de finale van het laatste EK met een knieblessure naar de kant moest. Daar zat hij, de baas van Portugal, tranen met tuiten huilend. De vlindertjes, die om wat voor bizarre reden dan ook door het stadion fladderden, hadden ook al medelijden met hem en kwamen troostend op zijn natgehuilde wangen zitten.

In 1982 hield het op voor Fransman Patrick Battiston nadat hij werd getorpedeerd door Toni Schumacher, de keeper van West-Duitsland. Battiston brak zijn kaak en een ruggenwervel, had een hersenschudding en miste een paar tanden. Hij werd de held van Frankrijk.

Het voetbal moet natuurlijk trekpleister nummer één blijven. We houden van doelpunten, van geniale schijnbewegingen, van panna’s, blunders en reddingen. Dat willen we zien! Maar zonder een gezonde dosis heroïek kan een WK nooit legendarisch worden. Dus hoop ik, als neutrale
toeschouwer, deze zomer ook op een beetje bloed en een paar tranen. Misschien wil Luis Suarez wel weer zo vriendelijk zijn om een tegenstanders slagader door te bijten.

Met een beetje goede wil selecteert de bondscoach van Portugal Pepe, toch een garantie voor krakende botten en hoofdwonden. En dan gaat het me natuurlijk niet om deze slagers. Het gaat om hun slachtoffers. En dat die dan, met loshangende pleisters, bandages en hechtdraad tóch nog de winnende goal weten te scoren. Dan hebben we helden om voor te juichen.